Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

Αφιερωμένο στη γυναίκα που μου είπε να χτυπήσω τον γιο μου


blackandwhiteboy
Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ακόμα τη σωματική βία απέναντι στα παιδιά τον κατάλληλο τρόπο «διαπαιδαγώγησης».
Έχουν περάσει πάνω από 5 χρόνια από τότε, αλλά το θυμάμαι σαν να ήταν χθες.
Ήταν μια καλοκαιρινή νύχτα και περπατούσαμε για το σπίτι. Στη διαδρομή ο γιος μου έπαιζε με τη μπάλα του. Δεν θυμάμαι τι, αλλά κάτι τον νευρίασε. Να ήταν ότι επιστρέφαμε σπίτι ενώ ήθελε να παίξει κι άλλο; Ή μήπως δεν πέταξε την μπάλα όσο ψηλά θα ήθελε; Ήταν τεσσάρων χρονών. Δεν έχει σημασία τι τον νευρίασε. Τα τετράχρονα έχουν συναισθήματα μεγαλύτερα από αυτά που μπορούν να διαχειριστούν και πολλές φορές ξεσπάνε.
Οπότε, να τος ο γιος μου ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο να σπαράζει από το κλάμα. Βασικά κλωτσούσε και ούρλιαζε ταυτόχρονα. Είναι από τα παιδιά που το συνηθίζουν. Ο σύζυγός μου και εγώ κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να παραμείνουμε ήρεμοι. Προφανώς και θέλαμε να σταματήσει να ουρλιάζει και να φέρεται έτσι, αλλά ξέραμε ότι έπρεπε πρώτα να τελειώσει το ξέσπασμά του προτού ηρεμήσει και επιστρέψουμε σπίτι.
Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι ακριβώς πώς το χειριστήκαμε. Προσπαθήσαμε να τον ηρεμήσουμε;  Τον καλοπιάσαμε; Έχασε κάποιος από τους δυο μας την ψυχραιμία του; Πιθανόν να τα κάναμε όλα αυτά. Ήταν το πρώτο μας παιδί και ήταν ζωηρό. Εμείς κάναμε ό,τι μπορούσαμε.
Εσείς και οι φίλοι σας καθόσασταν στις καρέκλες σας κοντά στο πεζοδρόμιο και απολαμβάνατε την καλοκαιρινή βραδιά. Ξέρω ότι δεν είναι καθόλου ευχάριστο να ακούς ένα παιδί να ουρλιάζει και να κλαίει. Ούτε και μένα μου αρέσει. Και νομίζω ούτε και στους περισσότερυς ανθρώπους. Νομίζω ότι μας ενοχλεί το κλάμα επειδή θέλουμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας από οτιδήποτε τα πληγώνει.
Εσείς όμως δεν το βλέπετε έτσι. Εσάς το κλάμα του γιου μας και ο τρόπος που εμείς το χειριστήκαμε σας νευρίασε. Εσείς θέλατε να σταματήσει και νομίζατε ότι ξέρατε πώς θα σταματούσε.
Είπατε ότι πρέπει να τον χτυπήσουμε και το είπατε αρκετά δυνατά ώστε να το ακούσουμε όλοι.
«Αν δεν του δείξετε ποιος είναι το αφεντικό, θα σας πάρει τον αέρα.»
Πάγωσα όταν άκουσα αυτές τις λέξεις. Ξαφνιάστηκα πάρα πολύ, όχι μόνο από το γεγονός ότι ήσασταν τόσο αδιάκριτη αλλά και από το γεγονός ότι όλα αυτά τα λέγατε ενώ ο γιος μου βρισκόταν πολύ κοντά.
Και τότε με μισή καρδιά σας απάντησα ότι δεν θα χτυπούσα ποτέ τον γιο μου.
Ο άντρας μου έτρεμε από τα νεύρα του και ήταν έτοιμος να ξεστομίσει βαριές κουβέντες. Όμως είπε απλώς «Πάμε να φύγουμε».
Και το μόνο που κάνατε ήταν να επαναλάβετε τις οδηγίες σας. Μας είπατε ότι έπρεπε να «ρίξουμε και καμία» στο παιδί. Ήμουν έτοιμη να κλάψω. Εσείς πήγατε να μιλήσετε στους φίλους σας ξεφυσώντας και διαμαρτυρόσασταν για εμάς καθώς φεύγαμε.
Ίσως εγώ ζούσα στον κόσμο μου μέχρι τότε. Είχα ακούσει ότι πολλές οικογένειες θεωρούν πώς είναι αποδεκτό να χτυπάνε τα παιδιά τους, αλλά εγώ η ίδια δεν ήξερα καμία τέτοια οικογένεια. Μέχρι τότε είχα ακούσει πολλές συμβουλές για το τι να κάνω ως γονιός χωρίς να τις έχω ζητήσει, αλλά εσείς ήσασταν ο πρώτος άνθρωπος που μου είπε να χτυπήσω τον γιο μου.
Προσωπικά δεν πιστεύω πως υπάρχει ο ιδανικός τρόπος για να είσαι γονιός ή η ιδανική τιμωρία. Κάποιες φορές μπορεί να ήμουν πολύ επιεικής και κάποιες άλλες πολύ αυστηρή. Προσπαθώ συνεχώς να βοηθήσω τα παιδιά μου να αντιμετωπίσουν τις δύσκολες καταστάσεις. Μαθαίνω συνεχώς πώς να θέτω όρια στο παιδί ώστε να έχουν αποτέλεσμα και πιστεύω πως κάθε οικογένεια πρέπει να ακολουθεί το δικό της σύστημα. Δεν κρίνω τους άλλους γονείς για το πώς συμπεριφέρονται στα παιδιά τους.
Υπάρχει όμως ένα πράγμα που δεν μπορώ να ανεχτώ και αυτό είναι η άσκηση σωματικής βίας στα παιδιά. Ακόμη και αν κάποιες φορές έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα, θεωρώ πως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να προκαλούμε πόνο στα παιδιά.
Πολλές φορές κάποιοι γονείς χάνουν την ψυχραιμία τους και μπορεί να χτυπήσουν το παιδί. Ξέρω γονείς που το έκαναν αλλά κατάλαβαν το τεράστιο λάθος τους και ζήτησαν συγγνώμη. Μιλάω όμως για εκείνες τις περιπτώσεις όπου το ξύλο είναι μέρος της καθημερινότητας και χρησιμοποιείται σαν τρόπος τιμωρίας. Ε, αυτό δεν μπορώ να το ανεχτώ. Για την ακρίβεια, και μόνο στη σκέψη αρρωσταίνω.
Εκείνο το βράδυ, όταν επιστρέψαμε στο σπίτι μιλήσαμε γι’ αυτό με το παιδί. Είχε ακούσει τι είχε συμβεί και είχε απορίες. Του είπαμε ξεκάθαρα ότι ένας γονιός ή ένας ενήλικας δεν έχει ποτέ το δικαίωμα να χτυπήσει ένα παιδί. Του είπαμε ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πώς πρέπει να τιμωρούν τα παιδιά χτυπώντας τα, αλλά του εξηγήσαμε ότι εμείς δεν πιστεύουμε κάτι τέτοιο και ότι δεν δεχόμαστε από κανέναν να συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο.
Το παιδί μάς άκουγε με τα χείλη σφιγμένα και τα μάτια ορθάνοιχτα. Δεν ήμουν σίγουρη αν το αφομοίωσε απόλυτα εκείνη τη στιγμή, αλλά πρόσφατα τον ρώτησα αν το θυμόταν. Το θυμόταν. Η όλη συνάντηση του είχε κάνει μεγάλη εντύπωση.
«Γιατί σου είχε πει να με χτυπήσεις;», με ρώτησε, μη μπορώντας να πιστέψει ότι θα μπορούσε ποτέ κάποιος να πει τέτοιο πράγμα.
Στη γυναίκα λοιπόν που κάθεται σε εκείνη την καρέκλα, όλα αυτά τα χρόνια θέλω απλώς να πω ευχαριστώ. Τελικά, δώσατε ένα μάθημα στον γιο μου. Μπορεί να μην ήταν αυτό που θα θέλατε, ήταν όμως σίγουρα ένα ισχυρό και απαραίτητο μάθημα.

Από τη Wendy Wisner για το babble.com


Αντιδράσεις:






0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Twitter Delicious Facebook Stumbleupon Favorites More

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Facebook Themes