Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

Είναι να μην σου τύχει… «Ναι καλά… Σε μένα θα τύχει..; Εγώ τον προσέχω σαν τα μάτια μου!!«

Γειά σας Μανούλες!
Είμαι η μαμά Ιωάννα και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό που μου συνέβη πρόσφατα με τον -τότε 7 μηνών- γιόκα μου. Ας τα πάρω όμως από την αρχη.

Όταν ο μικρός ήταν 3 μηνών, παρακολούθησα μαθήματα πρώτων βοηθειών για ενήλικες αλλά και για βρέφη, ήταν υποχρεωτικό λόγω επαγγέλματος. Μάλιστα η δασκάλα γνωρίζοντας για το βρεφούδι που έχω στο σπίτι αλλά και λόγω δουλειάς (βρεφονηπιοκόμος), μου έδειξε πολύ σχολαστικά τι γίνεται σε περίπτωση πνιγμού βρέφους και νηπιου και φυσικά CPR. Συγκεκριμένα θυμάμαι τον εαυτό να σκέφτεται «Ναι καλά… Σε μένα θα τύχει..; Εγώ τον προσέχω σαν τα μάτια μου!!«
Έλα όμως που όντως έτυχε σε μένα! Είναι ότι πιο τραγικό έχω ζησει στη ζωή μου.. Είναι να μη σου τύχει!
Και τώρα να ας μπούμε στο ζουμί!
14 Φεβρουαρίου λοιπόν και αποφασίζουμε να πάμε στα ΙΚΕΑ μια βόλτα και επί της ευκαιρίας να καθήσουμε και για φαγητό, μιας και τέτοια μέρα όλα τα εστιατόρια ήταν γεμάτα. Τρώμε λοιπον το γευματάκι μας (ο μικρός είχε φάει σπίτι!) και για τη χώνεψη λέμε να κάνουμε καμιά τσάρκα και στα παιδικα. Εκεί λοιπόν που ο καλός μου αντρούλης σουλατσάρει με το καρότσι, βλέπω πως έχει ξεχάσει να δέσει το μικρό και ο ώντας ζωηρός ο αγαπούλης μου έχει ήδη γυρίσει μπρούμιτα και είναι όρθιος και φυσικά ο άντρας μου στην κοσμάρα του! Τρέχω λοιπόν και εγω η καψερή με την ψυχή στο στόμα μη γίνουμε και ρεντίκολο, ρίχνω ένα δολοφονικό βλέμμα στον αντρα μου (παίζει και να τον σκότωσα ίσα με 100 φορές) και συνεχίζουμε τη βόλτα μας αυτοκόλλητοι (ευτυχώς).
Από ‘κει και ύστερα όλα γίναν πολύ γρήγορα… Θυμάμαι να κοιτάω αυτά τα προστατευτικά για τις γωνίες γιατί ο μικρός είχε ήδη ένα μήνα που είχε αρχίσει να μπουσουλάει και είχε ξεκινήσει τα πειράματα για να σηκωθεί και φυσικά έπρεπε να τα καλύψουμε όλα! Ξάφνου ακούω τον μικρό «γκούχου γκούχου«
Λέω στον Δ. «τι έπαθε το παιδί;»  
«Τίποτα» μου λέει «πνίγηκε από τα σάλια του» και ρίχνω απλά μια φευγαλέα ματιά. Κατι όμως δε μου έκανε.. Οπότε και γυρνάω και ο μικρός ξανά «γκούχου γκουχου» πιο έντονα και πλέον έχει αρχίσει να παλεύει… Το «γκούχου γκούχου» πλέον δεν ακουγεται και βλέπω το παιδί να άρχιζει να κοκκινίζει και να χάνεται,να μη μπορεί να αντιδράσει, να αναπνεύσει, είχε αρχίσει να κοκκινίζει. Συνειδητοποιώ πως κάτι του έχει κατσει στο λαιμό.. Με κάτι πνίγεται!!!
ΤΙ ΟΜΩΣ;;;; Δεν του ‘χαμε δώσει κάτι στα χέρια και ήταν αδυνατο να έχει τραβήξει κάτι απο τα ράφια αφου πλέον ήταν δεμένος και ξαπλώμενος. Εκεί νομίζω πως έχασα το φως μου και απορω που βρήκα τη δύναμη και έκανα ότι έκανα..
Σε χρόνο dt τον ξεδένω, τον άρπαζω και πάνω σε όλο τον πανικό και ενώ το μωρό παλεύει να αναπνεύσει, συνειδητοποιώ ότι πνίγεται από τη παραμάνα που είχε το φυλαχτό στο καρότσι του (είναι που πάντα τον προσέχω σαν τα μάτια μου.. μια στιγμή αρκεί!) και αρχίζω τη μανούβρα πνιγμού για βρέφη και ξαφνικά πέφτει κάτω η παραμάνα και το αγορίνι μου αρχίζει να κλαίει. Έλα όμως που η παραμάνα ήταν ανοιχτή!!! ΣΟΚ!!!
Τρεχοντας λοιπόν στο νοσοκομείο… Τα πιο αργά και βασανιστικά λεπτα της ζωής μου.. Και αυτό το φανάρι μια ώρα πια!!! Περιττό να σας πω πως εγώ οδηγούσα γιατί ο άντρας μου δεν έχει δίπλωμα. Ο μικρός πλέον είχε ηρεμήσει.
Φτάνοντας λοιπόν στο νοσοκομείο, πάω στη νοσοκόμα για τα στοιχεία μας και δεν έβγαινε λέξη με τίποτα, μονο λυγμοί χωρίς δάκρυα. Αφού λοιπόν μου δώσαν λίγα δευτερόλεπτα, άρχισε ο αντρας μου να δίνει τα στοιχεία και ο αδερφός μου να εξιστορεί το συμβάν… Προς το τέλος κατάφερα και εγώ να ψελλίσω κάποιες λέξεις. Ο μικρός φυσικα μέσα στα χαμογέλα και στα παιχνίδια, σα να μη συνέβη τίποτα! Υστερα από τις απαραίτητες εξαιτάσεις μας έστειλαν σπίτι μιας και δεν είχε τραυματιστει απολύτως τίποτα, γιατί το πρόλαβα πριν κατέβει και άλλο κάτω.
Όλοι οι γιατροί μου δώσαν συγχατήρια για την ψυχραιμία μου (ακόμα δεν ξέρω που την βρήκα) και την αντιμετώπιση του συμβάντος. Εμένα αυτό που μου έκανε φοβερή εντύπωση ήταν η φυσικότητα με τη οποία έκανα την μανούβρα, λές και την έκανα κάθε μέρα, λες και την ήξερα μια ζωή. Οταν πήγαμε για Follow Up στη παιδίατρο μας, μου είπε ότι ήταν πολύ περήφανη για μένα γιατί έδωσα 2 φορές ζωή στο παιδί μου και ότι μακάρι όλοι οι γονείς να ήταν σωστά ενημερωμένοι για να μην υπήρχαν τόσα μικρουλάκια θύματα γιατί τα πιο συνηθή και επικίνδυνα ατυχήματα γίνονται στο σπίτι.
Η αλήθεια είναι οτι και εγώ είμαι πολύ περήφανη για τον εαυτό γιατί ανακάλυψα πόση δύναμη έχω μέσα μου. Φυσικά και νιώθω πολύ ηλίθια ταυτόχρονα, γιατί συνεχώς αμελούσα να βγάλω το φυλαχτό από το καρότσι. Το πάθημα λοιπόν σου γίνεται μάθημα! Άργησα να συνέλθω από το σοκ και ο μικρος επειδη κατάλαβε την όλη φάση, έτσι για την πλάκα του έκανε οτι πνίγεται και «γκούχου γκούχου» για να με δει να τρέχω σαν τρελή και μετά χαζογελούσε!
Γι’ αυτό μανούλες ενημερωθείτε, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σε χρειαστεί!! Ποτε να μη λέμε «σιγά… σε μένα θα συμβει..;;» και όμως σε όλους μπορεί να συμβεί!!!!!! Σας το λέω από πρώτο χέρι! ‘Οπως λέει και η μαμά μου μάθε τέχνη και αστηνε και άμα πεινάσεις πιάστηνε!
Υγεία λοιπόν σε όλες μας και προπάντων στα μικρά μας θαυματάκια(-τερατάκια)!!


Κατατοπιστικό βίντεο για το πώς αντιμετωπίζουμε τον πνιγμό σε βρέφος

...



Αντιδράσεις:






0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Twitter Delicious Facebook Stumbleupon Favorites More

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Facebook Themes