Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

Μανούλες με καισαρική, δεν είστε λιγότερο μαμάδες

Μανούλες με καισαρική, δεν είστε λιγότερο μαμάδες

Εχθές αφού κοίμησα το μικρό έκατσα μπροστά στον υπολογιστή να δουλέψω λίγο, όμως η ώρα είχε περάσει και για να χαλαρώσω πριν κοιμηθώ, λέω, μωρέ δε διαβάζω καμιά μαμαδο-ιστορία, να μου περάσει η ώρα; Έπεσα πάνω σε δύο παρόμοιες ιστορίες. «Καισαρική χωρίς θηλασμό = ανεπαρκής μάνα;» και «Η καλύτερη μαμά του κόσμου (κι ας μην θήλασα πολύ)«
Mάλιστα η μία αποτελούσε απάντηση στη δεύτερη και αφορούσαν και οι δύο την καισαρική και το φυσιολογικό τοκετό (και το θηλασμό, αλλά το αφήνω στην άκρη προς το παρόν).
Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι γυναίκες που γέννησαν με καισαρική μπορεί να αισθάνονται μειονεκτικά απέναντι στις άλλες ή για να το διατυπώσω καλύτερα ότι (κάποιες) γυναίκες που γέννησαν φυσιολογικά θεωρούν ότι διέπραξαν κάποιο άθλο σε σύγκριση με εκείνες που γέννησαν με καισαρική. Φυσικά για μένα άθλος είναι όλη η διαδικασία της εγκυμοσύνης ΚΑΙ του τοκετού (φυσιολογικού ή μη) με το καλύτερο έπαθλο!
Εγώ γέννησα με φυσιολογικό τοκετό, βέβαια σκέφτομαι συχνά, γιατί η καισαρική δεν είναι κάτι φυσιολογικό; Και θα απαντήσω μόνη μου πως είναι το φυσιολογικότερο πράγμα στον πλανήτη από την πλευρά της εγκυμονούσας. Τι θέλω να πω, αν βάλουμε στην άκρη όλους τους παράγοντες που οδήγησαν τη γυναίκα στο χειρουργικό τραπέζι (είτε κάποιο πρόβλημα υγείας δικό της ή του μωρού της, είτε ακόμα και η απερισκεψία, βιασύνη, λάθος κρίση του γιατρού) εκείνη είναι εκεί, για να κάνει το φυσιολογικότερο πράγμα στον πλανήτη, να βγάλει το παιδί της από μέσα της.
Εγώ πραγματικά αισθάνομαι δέος για αυτές τις γυναίκες, έγινε το κορμί τους 2 κομμάτια, για να βγει από μέσα μια ψυχούλα, εμένα με τρομάζει πιο πολύ η καισαρική και μόνο στη σκέψη ότι αισθάνεσαι τα πάντα (χωρίς πόνο μεν, αλλά και πάλι, αισθάνεσαι την πίεση, τις κινήσεις).
Γέννησα, όπως προείπα, με φυσιολογικό τοκετό και από την πρώτη στιγμή είπα στο γιατρό μου «Πάμε για φυσιολογικό εκτός αν κρίνεις εσύ ότι εγώ ή το μωρό κινδυνεύουμε» Δεν ήμουν κάθετα εναντίον της καισαρικής, απλά δεν ήθελα να νομίζει εσφαλμένα εκείνος, ότι φοβάμαι τον πόνο του φυσιολογικού τοκετού, όμως ήμουν προετοιμασμένη και για αυτό (το ενδεχόμενο της καισαρικής) και να σας πω την αλήθεια δε θα με πείραζε, αν τα πράγματα οδηγούνταν εκεί.
Κάποιες ιστορίες καισαρικής που έχω διαβάσει κατά καιρούς μιλούν για λάθος επιλογή του γιατρού, ότι ήθελε να ξεμπερδεύει κτλ. για να το λέτε έτσι θα ήταν, δεν έχω λόγο να το αμφισβητήσω, όμως θα ήθελα να πω σε όλες εσάς που θυμάστε με πικρία τη γέννα σας, για μένα είστε ηρωίδες. Πραγματικά, έστω και έτσι, έστω και χωρίς λόγο να κόβεις το σώμα σου, για να βγει μια ζωούλα, για μένα είναι μεγαλειώδες.
Φυσικά δεν υποτιμώ ούτε το φυσιολογικό τοκετό (χαχα μόνο ο πόνος και το σπρώξιμο, λες και πας να χωρέσεις κάτι τόοοοσο μεγάλο μέσα από κάτι τόοοσο μικρό!) και μετά εκείνο το γκλουπ που εγώ αισθάνθηκα.
[Μια γρήγορη παρένθεση, για να συνεχίσω, μπορείτε να μου εξηγήσετε για ποιο λόγο μας κόβουν; Πάντα θεωρούσα ότι το κάνουν για να μην «ξεχυλώσει» (συγνώμη για την έκφραση) ο κόλπος, όμως πρόσφατα διάβασα πως η περινεοτομή είναι σαφώς μια παρεμβατική μέθοδος που εφαρμόζεται κατά τη διάρκεια του τοκετού και θα έπρεπε ή θα μπορούσε να παραλείπεται. Εν ολοίγις εκεί που θεωρούσα πως μας κάνουν και χάρη τελικά μας κάνουν κακό. Αν μπορείτε πληροφορήστε με επί του θέματος].
Συνεχίζω με τον προβληματισμό μου σχετικά με την καισαρική: προφανώς όλες γνωρίζουμε τα θετικά του φυσιολογικού τοκετού vs της καισαρικής. Εγώ θα ήθελα για χάρη όλων εκείνων των μαμάδων που γέννησαν με καισαρική και δεν είναι και πολύ χαρούμενες με αυτό, να σας παραθέσω 1-2 προβληματάκια που είχα με το φυσιολογικό μου τοκετό.
Αρχικά το σπρώξιμο, πολύ σπρώξιμο και εγώ προσωπικά δεν έσπρωχνα, σφιγγόμουν, κάτι που δυσκόλεψε αρκετά το γιατρό και τη μαία.
Δεύτερον είσαι με τα πόδια ανοιχτά και όλο το χειρουργικό team μπροστά (oκ είναι μαθημένοι θα μου πεις εγώ όμως όχι, αλλά εντάξει το ξεπερνάς), τρίτον σε κόβουν (η περινεοτομή που γράφω παραπάνω), τέταρτον τα ράμματα και πίστεψέ με εκεί κάτω πονούν πολύ (!) και με επισκληρίδιο της οποίας η επίδραση τουλάχιστον σε εμένα έφυγε τη λάθος στιγμή, πέμπτον περπατάς και κάθεσαι σαν χεσ…νη για κάμποσες μέρες (εμένα μου πήρε τουλάχιστον 2 εβδομάδες), έκτον υπάρχει πάντα μια χαλάρωση του κόλπου σε άλλες περιπτώσεις είναι αισθητή σε άλλες όχι, όμως υπάρχει και έβδομον και το χειρότερο για μένα (σίγουρα δε συμβαίνει σε όλες) κατουριόμουν.
Ναι κυρίες μου, το μωρό μου το είχα σπίτι την πρώτη μέρα και το έκανα βόλτες γιατί έκλαιγε και ξαφνικά αισθάνομαι κάτι ζεστό και ναι είχα κατουρηθεί. Πραγματικά ντράπηκα πολύ, πάρα πολύ, έβαλα τα κλάμματα μαζί με το μωρό και εγώ και αφού μου συνέβη άλλες 2 φορές αποφάσισα να πάρω το γιατρό μου έντρομη ότι θα μείνω έτσι για πάντα, αλλά εκείνος με καθησύχασε λέγοντάς μου να κάνω κάποιες ασκήσεις ενδυνάμωσης του περίνεου και θα μου περάσει. Μου εξήγησε ότι καθώς έβγαινε το παιδί άσκησε πίεση στο μυ της ουροδόχου κύστης ο οποίος ατόνησε και φρουουουου μου ‘φυγαν. Ακόμα και τώρα, 9 μήνες σχεδόν μετά, μερικές φορές αισθάνομαι ότι θα έχω πάλι ατύχημα, αλλά ευτυχώς το έχω γλυτώσει.
Δε μου αρέσει να ακούω, ούτε για αστείο, ότι οι μανούλες που έφεραν τα παιδιά τους στον κόσμο με καισαρική είναι «λιγότερο» μανούλες από τις άλλες, αυτά είναι ανοησίες. Ξέρω περίπτωση μανούλας με ιστορικό καλοήθους (ευτυχώς) όγκου στο κεφάλι να κάνει καισαρική για προφανείς λόγους και δυστυχώς το παιδάκι της (για άσχετο με την κατάστασή της λόγο) μετά από 4 1/2 μήνες στην εντατική έφυγε. Αυτή η κοπέλα είναι λιγότερο μάνα από εμένα που τον έφερα στον κόσμο «φυσιολογικά» όσο είναι και αυτό φυσιολογικό στις μέρες μας με τις επισκληριδίους, τους τεχνητούς πόνους και όλα τα υπόλοιπα ιατρικά μέσα.
Και μη με παρεξηγήσετε, ευτυχώς που υπάρχει η μοντέρνα ιατρική και γεννάμε πιο εύκολα, πιο ανώδυνα (οι περισσότερες) και το σημαντικότερο από όλα οι δείκτες θνησιμότητας έχουν μειωθεί πολύ. Παιδιά που άλλες εποχές ήταν καταδικασμένα σήμερα βρίσκονται υγιή στις αγκαλιές των γονιών τους.
Συνοψίζοντας, μανούλες που γεννήσατε με καισαρική ελπίζω να σας έδωσα μια άλλη οπτική (τη δική μου) επί των πραγμάτων. Για μένα είστε εξίσου άξιες μανούλες με όλες μας, μην έχετε αγκαθάκια στην ψυχή σας γιατί η αγκαλιά σας είναι γεμάτη
μαμά Φωτεινή


Πηγή:  eimaimama.gr


Αντιδράσεις:






0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Twitter Delicious Facebook Stumbleupon Favorites More

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Facebook Themes