Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Ποτέ μη λες «ποτέ». Μα τι σοφός που είναι ο λαός μας!



Ποτέ μη λες «ποτέ». Μα τι σοφός που είναι ο λαός μας!


Ο μικρός μου (2,5 χρονών) είναι άρρωστος αυτές τις ημέρες. Έτσι, ως συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις ζούμε στο σπίτι ένα δράμα. Με αφορμή, λοιπόν, ένα τρομερό τσακωμό μας για το αν θα πιει το αντιπυρετικό, κάθισα και σκέφτηκα πόσα πράγματα έλεγα πριν γίνω μάνα ότι δε θα τα κάνω ποτέ και συνειδητοποιώντας ότι έχω πέσει έξω σχεδόν σε όλα, έφριξα.
Έχουμε και λέμε:
1.
Πμ (προ μητρότητας): «Μα είναι δυνατόν ο Δημητράκης 2 χρονών και να κοιμάται στο κρεβάτι των γονιών του; Εγώ στους τρεις μήνες θα τον πάω στο δωμάτιό του»
Μμ (μετά μητρότητας): Ο δικός μου πιάνει τα ¾ του κρεβατιού σχεδόν κάθε βράδυ.
2.
Πμ: «Το παιδί μου θα τρώει υγιεινά. Λαχανικά, σουπίτσες, δημητριακά. Κάθε μέρα γλυκό; Μα είναι δυνατόν;»
Μμ: «Πάλι έμεινε νηστικός. Παιδάκι μου, φάε τουλάχιστον ένα k….er, έχεις μείνει πετσί και κόκκαλο»
3.
Πμ: «Θα είμαι και μαμά αλλά θα είμαι και γυναίκα»
Μμ: «Θέε μου, στον καθρέφτη μου εισέβαλε ο Κολοκοτρώνης! Αύριο πρωί πρωί αποτρίχωση. Ή καλύτερα το μεσημέρι που θα κοιμάται. Ωχ, έχω πλυντήρια και σίδερο. Καλά θα δω πότε θα ευκαιρήσω»
4.
Πμ: «Στα παιδιά μου θα συμπεριφέρομαι πάντα ήρεμα και με σεβασμό. Δε θα γίνω σαν εκείνη στον 3ο που φωνάζει κάθε τρεις και λίγο».
Μμ: «Η κυρα Δήμητρα με στραβοκοίταξε το πρωί. Πάλι μας άκουσε η πολυκατοικία. Τουλάχιστον η μαμά από τον 3ο με κοιτάει με συμπόνια. Λες να μαζεύουν υπογραφές, για να μας διώξουν;»
5.
Πμ: «Με τα παιδιά μου θα εστιάσω στο δημιουργικό παιχνίδι. Υπολογιστής, τηλεόραση, κινητά θα είναι λέξεις άγνωστες»
Μμ: «Παναγιωτάκηηηη, πώς μπαίνω στα βίντεο στο κινητό;»
6.
Πμ: «Το πολύ στις 9:30 τα παιδιά στα κρεβάτια τους»
Μμ: «παιδάκι μου, τι εννοείς ότι μετά έχει ‘Αστυνόμο Μπέκα’;» μήπως τελικά να αναθεωρήσω τις απόψεις μου για το «κοιμήσου παιδί μου»;
7.
Πμ: «Έχοντας σπουδάσει ψυχολογία γνωρίζω πολύ καλά ότι το κάθε παιδί έχει τους δικούς του ρυθμούς ανάπτυξης, οπότε είμαι σίγουρη ότι θα είμαι πολύ χαλαρή σ’ αυτό το θέμα»
Μμ: «Μα γιατρέ, γιατί με λέτε υπερβολική; αφού σας λέω, τον φωνάζω και με γράφει κανονικά. Εγώ πάντως θα πάω σε αναπτυξιολόγο, δεν ακούω τίποτα».
8.
Πμ: «Το παιδί πρέπει να πηγαίνει στον παιδικό από μικρή ηλικία, βοηθάει στην κοινωνικοποίησή του»
Μμ: «Στο έλεγα ότι δεν έπρεπε να πάει τόσο μικρός στον παιδικό! Εσύ εκεί, επέμενες! Το ξέρεις ότι ένα τερατάκι του φωνάζει όλη την ώρα; Στο λέω, αν ξανασυμβεί θα κάνω μεγάλη φασαρία».
9.
Πμ: «Τα παιδιά μου θα έχουν τρόπους και δε θα χρησιμοποιούν κακές λέξεις»
Μμ: Δε φτάνει που ο γιός μου όταν βλέπει το Σαμαρά λέει «ο μ…ας» , τις προάλλες ενώ ήμασταν στη παιδική χαρά λέει «Μαμά, κοίτα! Ένα πουλάκι! Π…τσα έλα εδώ». Σας το ορκίζομαι! Το δεύτερο του το έχει μάθει ο πεθερός μου. Για το πρώτο μπορεί να φταίω και εγώ.
10.
Πμ: Μα πώς αλλάζει ένα παιδί τους ανθρώπους! Χτες ο αδερφός μου (ο πιο ήρεμος άνθρωπος του κόσμου) έκλεισε τη μύτη του ανιψιού μου, για να κατεβάσει το αντιπυρετικό!!! Είναι δυνατόν να του κάνει τέτοια βασανιστήρια; Μήπως πρέπει να απευθυνθώ κάπου;
Μμ: Σήμερα έκανα ακριβώς το ίδιο. Είναι οριστικό. Είμαι τέρας.
Μαμά του Παναγιώτη
ΥΓ: Για να μη με λιθοβολήσετε, πρέπει να πω ότι ορισμένα περιστατικά είναι παρουσιασμένα με υπερβολή χάριν αστειότητος, αν και έχουν πραγματική βάση. Αλλά ορισμένα είναι ακριβώς, όπως τα παρουσιάζω. Εδώ πάει το εμότικον που κοκκινίζουν τα μάγουλα, αλλά ο μικρός κοιμάται και εγώ δεν ξέρω πώς να το βάλω!

Πηγή: eimaimama.gr


Αντιδράσεις:






0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Twitter Delicious Facebook Stumbleupon Favorites More

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Facebook Themes