Συνολικές προβολές σελίδας

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

«Ο παππούς με παίρνει στο κρεβάτι του όταν η γιαγιά πάει στη δουλειά!» Μια συγκλονιστική εξομολόγηση


Είναι από αυτές τις ιστορίες που μόλις τις διαβάσει κάποιος τον πιάνει κόμπος στο στομάχι. Είναι από εκείνες τις ιστορίες που ο κάθε γονιός εύχεται να μη συμβεί ποτέ στη ζωή του παιδιού του.
Αυτή η μαμά, μας εμπιστεύτηκε την ιστορία της και για ευνόητους λόγους θα κρατήσουμε την ανωνυμία της. Σίγουρα στο τέλος της ανάγνωσης θα έχετε ένα αίσθημα θυμού και συμπόνιας.
«Χώρισα το 2005 κι εκ τότε κρατάνε τα παιδιά τα πρώην πεθερικά μου για να δουλεύω αφού ο πρώην δε βοηθάει καθόλου...Πάσχα του 2008 και έχω πάρει τα παιδιά στη μητέρα μου να περάσουμε μαζί το 3ημερο που κάθομαι.
 Λέω στην κόρη μου ότι την επόμενη μέρα θα τους πάω το βράδυ στη γιαγιά και τον παππού για να πάω για δουλειά κι αρχίζει και κλαίει με μαύρο δάκρυ.
Την πήρα αγκαλιά και ρωτούσα τι έπαθε κι εκείνη το μόνο που έλεγε ήταν "μη μας πας"...Το κοριτσάκι μου μεγαλώνει και αρχίζει να καταλαβαίνει πώς έχει αλλάξει η ζωή μας, πάει πλέον νήπιο.
 Ο μικρός είναι λιγάκι στον κόσμο του γιατί τον έχουν και στα όπα όπα από το σόι του μπαμπά του ως το μοναδικό αγόρι, μα με χρειάζεται εξίσου, είναι μόλις 4 ετών...-"Αγάπη μου δε γίνεται να μην πάτε, πώς θα πάω στη δουλειά;"

-"Μανούλα πρέπει να σου πω ένα μυστικό, πάμε στο δωμάτιο;"

Πάμε στο δωμάτιο, την κρατάω αγκαλιά και σκύβει και μου ψιθυρίζει στο αυτί,"Είδα τον παππού να πιάνει το πουλί του"
Ασυναίσθητα την ρώτησα αν τον είδε να ξύνεται και μου ξαναψιθύρισε, "Ο παππούς με παίρνει στο κρεβάτι του όταν η γιαγιά πάει για δουλειά"...Έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου, δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει, μετά την κουβέντα της μαγκώθηκε και έκρυψε το πρόσωπο της λέγοντας, "Με πιστεύεις εσύ μανούλα;
 Κανείς δε με πιστεύει.Άρχισα σαστισμένη να της ζητάω λεπτομέρειες κι όσο μου εξιστορούσε τόσο φούντωνε μέσα μου ο θυμός.
Λεπτομέρειες που δεν τις γνωρίζουν παιδιά του δημοτικού, λεπτομέρειες που δεν τις είχα γνωρίσει ούτε εγώ μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Τα μάτια μου έτρεχαν ποτάμι και δεν ήξερα τι να κάνω, μα σκέφτηκα! "Θα πάω στην αστυνομία να μου πουν τι πρέπει να κάνω, γιατί αν τον δω τώρα θα τον σκοτώσω και μετά τα παιδιά μου τι θα γίνουν;
"Πήγα στην αστυνομία και κατέθεσα όλα όσα μου είπε το παιδί μου. Του έγινε αυτεπάγγελτη μήνυση μα δεν εξεδώθει αυτόφωρο ένταλμα... Ενάμισι χρόνο μετά τον κάλεσε η ανακρίτρια για κατάθεση και διέταξε την προφυλάκιση του...Το παιδί μου το έβλεπε παιδοψυχίατρος που όρισε η ανακρίτρια για να το προετοιμάσει για την κατάθεση και για να κρίνει αν όντως είχε γίνει το συμβάν.
 Δεν τη βίασε μα ασελγούσε συχνά πάνω στο κορμάκι της για να καλύπτει τις φαντασιώσεις του, νομίζοντας πως χωρίς σημάδια δε θα την πίστευε κανείς αν μιλούσε, κι εκείνος έτσι δε θα κινδύνευε ποτέ...
«Ο παππούς με παίρνει στο κρεβάτι του όταν η γιαγιά πάει στη δουλειά!» Μια συγκλονιστική εξομολόγηση
Έκανε λάθος όμως, η ιατροδικαστική έρευνα έδειξε έκζεμα σε κάποια όργανα του παιδιού που για καλή μας τύχη δεν ήταν κάτι το ανησυχητικό αλλά εξίσου έντονο για ένα παιδί και μάλιστα αυτής της ηλικίας.
Ιούνιο του 2010 γίνεται το δικαστήριο και καταδικάζεται σε 14 χρόνια χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Δε μίλησε αυτός, έσκυψε το κεφάλι, μα οι δικοί του μίλησαν...
 Ο πρώην με έβριζε, η πρώην πεθερά μου ήρθε και με χτύπησε έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου, με πήραν οι αστυνομικοί και με κράτησαν για κάποια ώρα μαζί με τους δικούς μου για να μην μας επιτεθούν, τους έδιωξαν για να γλυτώσουν το αυτόφωρο και μετά από μισή ώρα φύγαμε κι εμείς.
Ο τέως παύει να έχει επαφές με τα παιδιά και φτιάχνει καινούρια οικογένεια. Τα ψέματα στον κόσμο διαδέχονται το ένα μετά το άλλο για να καλύψουν την απουσία του "άρρωστου" στον κόσμο.
Βρίζουν συνέχεια το παιδί μου γιατί τους κατέστρεψε το σπίτι. Όλοι αυτοί έλεγαν πριν πώς θέλουν να μάθουν την αλήθεια, μα η αλήθεια ήταν φαίνεται πολύ πικρή...Τον Οκτώβριο του 2011, έγινε ξανά δικαστήριο.
 "Έχουν ασκήσει έφεση, αν δεν καταφέρουν να τον αθωώσουν τουλάχιστον θα του μειώσουν την ποινή" είχε πει ο δικηγόρος. Οι δικαστές όμως ανένδοτοι. Ξανά η ίδια ποινή! Ξανά, 14 χρόνια χωρίς ελαφρυντικά.... Ξανά χαμός στην αίθουσα από τους οικείους του, ξανά βρισιές, ξανά έτοιμοι για ξύλο...
Κάποια στιγμή πρόπερσι, ο πρώην θέλησε να δει τα παιδιά κι επειδή ήθελαν πολύ να τον δουν κι αυτά, τον δέχτηκα. Εδώ και δύο χρόνια έχουν κάποιες επαφές πλέον μαζί του. Αλλά οικονομικά είναι εντελώς απών όπως πάντα.
Ο πατέρας του θα αποφυλακιστεί φέτος. Έξι χρόνια έκανε τελικά μέσα στη φυλακή γιατί τον πήγαν στις αγροτικές και εκεί η κάθε ημέρα πιάνεται διπλή, άρα είναι σαν να έκανε 12 χρόνια. Δηλαδή τα 3/4 της ποινής του όπως επιβάλλεται.
Παρακαλάω το Θεό να μην συναντηθούμε τυχαία ποτέ, μα κυρίως να μην συναντήσει το παιδί μου τυχαία ποτέ, γιατί φοβάμαι την αντίδραση της μικρής.
Η παιδοψυχολόγος της έκανε πολύ καλή δουλειά και την έκανε να καταλάβει ότι δε φταίει σε τίποτα εκείνη και τη βοήθησε να κλειδώσει το μυαλό της σε κακές αναμνήσεις.
Στην θεωρία το παιδί μου, 13 χρονών πλέον, λέει πως τον έχει συγχωρέσει, μα στην πράξη όταν τον ξαναδεί φοβάμαι μην της ξυπνήσουν άσχημες αναμνήσεις και οι πληγές ανοίξουν ξανά...Από τον Οκτώβρη και μετά θα αρχίσει και πάλι το μαρτύριο μου, ο φόβος μου για μια τυχαία συνάντηση μαζί του»...

~ babyandme.gr


Αντιδράσεις:






0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Twitter Delicious Facebook Stumbleupon Favorites More

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Facebook Themes