Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

“Μπαμπά…εγώ σκότωσα τη μαμά;” (βίντεο)



“Μπαμπά…εγώ σκότωσα τη μαμά;”

“Μπαμπά…εγώ σκότωσα τη μαμά;”

Αρκετοί από εμάς έχουμε ακούσει περιπτώσεις τοκετών, κατά τους οποίους το ένα από τα δύο σημαίνοντα πρόσωπα χάνει τη ζωή του. Συναισθήματα ρίγους και συμπόνοιας μας πλυμμηρίζουν. Ας δούμε πιο αναλυτικά την περίπτωση κατά την οποία η μητέρα είναι αυτή που χάνει τη ζωή της και επιβιώνει το παιδί. Πιο συγκεκριμένα θα αναλύσουμε διεξοδικά τον ψυχισμό του παιδιού που επιβιώνει ενός δύσκολου και με επιπλοκές τοκετού, χωρίς τη μητέρα του δίπλα του.
Καταρχάς ας αναφέρουμε πως η ψυχοσύνθεση, αλλά και οι γνωσιακές λειτουργίες του (συναισθήματα, σκέψη, νόηση, μάθηση, κλπ) αρχίζουν και διαμορφώνονται από πολύ νωρίς. Οι οποιεσδήποτε αντιδράσεις λοιπόν των «σημαντικών άλλων» που υπάρχουν στο περιβάλλον του, όπως είναι για παράδειγμα ο πατέρας, πιθανές θείες/θείοι, παππούδες/γιαγιάδες, πιθανή μητριά κλπ., επηρεάζουν καθοριστικά τη σχέση που το παιδί θα αναπτύξει με το συμβάν, με την απώλεια της μητέρας του, με την απώλεια ως έννοια, με τη φιγούρα της μητέρας του, ακόμα και με τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό σημαίνει πως το παιδί θα ενδοβάλλει και θα υιοθετήσει ως θεμιτές και αποδεκτές συμπεριφορές τις πεποιθήσεις και τα συναισθήματα που βλέπει, ζει και βιώνει στο περιβάλλον που μεγαλώνει. Αυτό συμβαίνει σε όλα τα παιδιά ως ευάλωτοι και εξαρτημένοι οργανισμοί.
Για το λόγο αυτό καθίσταται απαραίτητη η εξασφάλιση ενός φροντιστικού και ζεστού περιβάλλοντος, όπου το παιδί θα νιώθει εμπιστοσύνη και ασφάλεια. Με βάση την προαναφερθείσα παραδοχή, το μικρό παιδί εάν βιώνει έναν πατέρα να νιώθει θλίψη, στενοχώρια, αίσθημα κενού, απογοήτευση κλπ, κατά το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητας, κατά πάσα πιθανότητα θα αισθάνεται το ίδιο. Όχι όμως για τον ίδιο λόγο που τα νιώθει ο πατέρας. Εκείνος είχε μία σχέση με τη σύζυγό του και ο θάνατός της είναι, φυσικά, μια τεράστια απώλεια στη ζωή του. Τεράστια απώλεια είναι και η κοινή ζωή που είχαν προγραμματίσει, τα κοινά όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, η κοινή ανατροφή του παιδιού τους και τόσες άλλες λεπτές πτυχές της γνωριμίας τους και λεπτομέρειες της συνύπαρξής τους που ματαιώθηκαν. Το παιδί όμως έχει κάνει σχέση με τη μητέρα του ως έμβρυο και μόνο και έχει περάσει στην κυτταρική του μνήμη η αίσθηση της μητέρας του και η πραγματικότητα που ζούσαν εννέα μήνες. Και αυτό χρειάζεται και αξίζει το σεβασμό από τον κηδεμόνα του παιδιού. Με άλλα λόγια, συνίσταται να αναγνωρίζονται ως ξεχωριστές οι σχέσεις με το πρόσωπο που «έφυγε» και να μην συγχέονται ή συγκρίνονται.
Με βάση τα προαναφερθέντα στοιχεία, εύκολα καταλαβαίνουμε πως η συναισθηματική αλλά και όλη η ψυχική συνοχή και ακεραιότητα του πατέρα/κηδεμόνα είναι πολύ σημαντική. Ας «φωτίσουμε» εδώ το εξής: ο πατέρας, συνήθως, αλλά και κάθε πρόσωπο που θα αναλάβει την ανατροφή του παιδιού, χρειάζεται να μπορεί να διαχειριστεί και το πένθος του από την απώλεια που βίωσε, αλλά απερίσπαστα και τον ερχομό του νέου παιδιού στη ζωή. Ακούγεται και είναι πάρα πολύ απαιτητικό όλο αυτό το νέο σκηνικό. Κρίνεται όμως απαραίτητο το να μπορέσει να μην ταυτίσει τον θάνατο της γυναίκας του με το νέο παιδάκι, για την ανατροφή του οποίου είναι πλέον υπεύθυνος. Ας πούμε εδώ πως είναι φυσικά  θεμιτό, αν όχι απαραίτητο, να αναζητήσει ο μπαμπάς ή όποιο περιβάλλον, βοήθεια και στήριξη από ειδικό ψυχικής υγείας, Ψυχολόγο κλπ., προκειμένου να καταφέρει να επαναπροσδιορίσει τους ρόλους του και τα όριά του.
Όταν κρίνουμε πως είναι έτοιμο το παιδί να καταλάβει τις πληροφορίες που θα του δώσουμε, θα κάνουμε μια ειλικρινή συζήτηση μαζί του και εφόσον το επιθυμεί το ίδιο. Σίγουρα θα έχει δει φωτογραφίες της μαμάς του και θα ξέρει το πρόσωπό της, την ύπαρξή της, μέσα από την κουλτούρα της οικογένειας. Ξέρουμε πως κάθε άνθρωπος έχει μία μαμά και έναν μπαμπά. Δεν του λέμε ψέματα, δεν προσπαθούμε να το προφυλάξουμε, δεν ωραιοποιούμε και φυσικά δεν κατηγορούμε και δεν φορτώνουμε με ενοχές. Επίσης δεν επικοινωνούμε «διπλά μηνύματα». Αυτό σημαίνει πως τα λόγια μας με τις πράξεις μας ταυτίζονται. Δεν υπονοούμε τίποτα με λεκτικό ή με μη λεκτικό τρόπο. Μιλάμε μόνο για τα γεγονότα και λαμβάνουμε την ευθύνη για τα δικά μας συναισθήματα. Με εμπιστοσύνη μιλάμε καθαρά, ισότιμα, ειλικρινά. Πριν τα δυόμιση με τρία δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί το παιδί σύνθετες έννοιες. Μπορεί όμως, για παράδειγμα και ενώ έχει έρθει σε επαφή με μαμάδες στο σχολείο να ρωτήσει να μάθει για τη μαμά του περισσότερα. Κάθε οικογένεια μπορεί και βρίσκει τον τρόπο που θα «μυήσει» το μικρό παιδί στην απώλεια και τη διαχείριση αυτής.
Προσοχή χρειάζεται να μην συγχέουμε τη δική μας αίσθηση απώλειας για το πρόσωπο που χάθηκε με αυτή του παιδιού για το ίδιο πρόσωπο, μιας και το παιδί δεν έχει βιώσει την αλλαγή από τον θάνατο- απώλεια της μαμάς του. Αυτό σημαίνει, απλά, πως δεν του λείπει, καθώς δεν την είχε ποτέ συνειδητά και την έχασε. Έχει μάθει πως η καθημερινότητά του δεν την συμπεριέλαβε. Δεδομένο για το παιδί είναι το περιβάλλον που βιώνει συστηματικά. Σχέση κάνει με το δεδομένο αυτό περιβάλλον από όπου θυμάται εμπειρίες, ανθρώπους, τόπους, αντικείμενα κλπ.
Από ‘κει και πέρα, μιλάμε πάντα στο παιδί με ενσυναίσθηση, προσπαθούμε δηλαδή να «μπούμε στα παπούτσια του», να το κατανοήσουμε σε βάθος, να καταλάβουμε τι νιώθει, πώς και γιατί. Δεν κρίνουμε τυχόν απορίες, διαστρεβλωμένες εντυπώσεις, έντονα συναισθήματα ή τον τρόπο έκφρασής τους. Προσπαθούμε δηλαδή, να στεκόμαστε ως μπαμπάδες, ή κηδεμόνες με αποδοχή απέναντί του, χωρίς προϋποθέσεις και συνθήκες. Εξηγούμε με ειλικρίνεια ό,τι ξέρουμε και παραδεχόμαστε ό,τι δεν γνωρίζουμε. Προσπαθούμε με άλλα λόγια να είμαστε αυθεντικοί, να έχουμε επαφή με το «μέσα» μας, με τα συναισθήματά μας.
Αξίζει να θυμόμαστε πως τα παιδιά έχουν ανάγκη από «αληθινούς» γονείς κι όχι από Θεούς. Έχουν ανάγκη να βιώνουν ασφάλεια με ανθρώπους που νιώθουν, που κλαίνε, που πονάνε, που προσπαθούν, αγωνιούν, άλλοτε πετυχαίνουν και άλλοτε αποτυγχάνουν. Μιμούνται ό,τι βιώνουν και το αναπαριστούν στην ενήλικη ζωή. Ως παιδιά «εκπαιδεύονται» πώς να συμπορεύονται και να  συνυπάρχουν. Πρωτίστως με τον εαυτό τους. Έχοντας λοιπόν, λάβει μια ανατροφή με αποδοχή, ενθάρρυνση, ισοτιμία και σεβασμό σε ιδανικά και αξίες, χτίζουν μια προσωπικότητα με συνοχή, ανθεκτική, ισορροπημένη. Η ζεστή σχέση με μια αυθεντική φιγούρα θα χτίσει ασφάλεια και εμπιστοσύνη και θα τους δείξει, θα τους μάθει τη μεγαλειότητά τους ως άνθρωποι, αλλά ταυτόχρονα και το εφήμερο που ενέχει η φύση της ανθρώπινης ζωής.
Σπυριδούλα Σταμπολάκη
Ψυχολόγος
Πάροδος Αριστοτέλους, Κουνουπιδιανά
Κρήτη
Κινητό: 6997068640
Email: stampolaki@yahoo.gr

Στο παρακάτω βίντεο, πατέρας τραγουδάει στο πρόωρο μωρό του μόλις μερικές ώρες μετά τον θάνατο της γυναίκας του που γέννησε στην 26η εβδομάδα της εγκυμοσύνης και πέθανε επάνω στη γέννα….




Αντιδράσεις:






0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Twitter Delicious Facebook Stumbleupon Favorites More

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Facebook Themes