Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Που να ξερα...

Ήμουν τοσο χαρούμενη!! Μπήκα σχεδόν τρέχοντας, δεν είχα ιδέα τι πρόκειται να συμβεί. Ο άνθρωπός μου ήταν εκεί. Με ενημέρωσε πως όλα θα πάνε καλά και μου γνώρισε μερικούς ακόμα. 

Παρατήρησα πως κανένας δεν συμμερίζεται τη χαρά μου αλλά δε με ένοιαξε εκείνη τη στιγμή. Έκανα ό,τι μου έλεγαν ,έτσι έπρεπε. Είχα απόλυτη εμπιστοσύνη, τα είχα αφήσει όλα πάνω τους ,ένιωθα σαν Θεά. Μου έφεραν τα ρούχα μου ,με περιποιήθηκαν , με πρόσεχαν. Τα είχαν σκεφτεί όλα ,έμενε μόνο να το απολαύσω. Ήμουν έτοιμη ,είχα δει τα σημάδια ,το ένιωθα.

Με άφησαν για λίγο μόνη. Ήρθε κι ο καλός μου γεμάτος αμηχανία .. "Μα γιατί ανησυχείς;! Όλα είναι τέλεια δες!"  Δεν τον άφησαν για πολύ, τον έβγαλαν έξω. Άρχισα κι εγώ να νιώθω περίεργα. Σκέφτηκα όμως πως έτσι πρέπει , άλλωστε είχα τον άνθρωπό μου ,που θα με φρόντιζε και με το παραπάνω. Έτσι ηρέμησα και κοιμήθηκα λίγο. 

Ξύπνησα από τις συζητήσεις κάποιων για το προηγούμενο βράδυ. Μα καλά...δεν είδαν οτι κοιμάμαι; Τι αγένεια! Και απο αυτή τη στιγμή γίνομαι αόρατη.. Πλέον δε με ρωτάει κανείς για τίποτα, μόνο μου κάνουν ό,τι θέλουν.

Με ακινητοποίησαν ανάσκελα ,με τρύπησαν ,μου έβαλαν ουσίες που δεν γνωρίζω μέσα στον οργανισμό μου. Μου απαγόρευσαν να σηκωθώ και να κινηθώ. Διψούσα και δεν μου έδιναν ούτε σταγόνα. Ήρθαν κάποιοι που δεν είχα ξαναδεί και έβαλαν τα χέρια τους μέσα μου.. άντρες γυναίκες .. ο ενας μετά τον άλλον και οι υπόλοιποι κοιτούσαν. Πόνεσα και ντράπηκα τόσο πολύ. 

Οι ουσίες μου δημιουργούσαν αφόρητους πόνους ,έψαχνα ένα χέρι να κρατήσω αλλά τίποτα...κανείς. Συζητούσαν ακόμα για το προηγούμενο βράδυ. Μπήκαν κι άλλοι και έβαλαν τα χέρια τους στον κόλπο μου .Ξανά και ξανά. Τα πόδια μου ήταν ανοιχτά κι εγώ γυμνή. Μπήκαν στο χώρο διάφοροι και με είδαν όλοι..



Πονούσα αφάνταστα. Ζήτησα βοήθεια αλλά δεν πήρα απάντηση. Ο άνθρωπός μου είχε μεταμορφωθεί σε έναν ψυχρό άγνωστο. Δυσανασχετούσε τον έβλεπα.. Σαν να ήθελε κάτι άλλο να κάνω. Έκλαιγα ,ήμουν έτοιμη να πάθω κρίση. Κάτι μου έδωσαν και ηρέμησα. Με απείλησαν πως ή θα ανεχθώ όλα αυτά ή κινδυνεύω να πεθάνω.

"Άντε να τελειώνουμε" είπε... έκλαιγα.. Πήρε ένα εργαλείο και με έκοψε . "Πάμεεε!!" μου φώναξε δυνατά και δεν ήξερα τι να κάνω. Ένας άλλος με έραψε.. ούτε κι εγώ δεν ξέρω πόση ώρα έραβε.
Για μέρες δεν μπορούσα ούτε να καθίσω. Μήνες μετά κι ακόμα πονάω. Επαφή με τον άντρα μου ούτε για αστείο... φοβάμαι.

Με πήγαν στον άντρα μου. Δεν ήμουν αυτή που μπήκε ,η ζωή μου είχε αλλάξει μια για πάντα. Κατάλαβα στα μάτια του πως με κοιτά με οίκτο και θυμό. Το αρσενικό μου δεν είχε μπορέσει να με προστατεύσει. Με άφησε με τη συγκατάθεσή του ,έρμαιο στα χέρια τους. Μάλιστα, πληρώσαμε κιόλας γα όλα αυτά! Κάναμε καιρό να ανοιχτούμε ο ένας στον άλλον για τη μέρα εκείνη. Ντρεπόμασταν κι οι δύο. Λες και εμείς φταίγαμε...

ΒΙΑΣΜΟΣ

...αυτή είναι η γέννα μου. Ένας ξερός κι απάνθρωπος βιασμός. Σωματικός και ψυχικός. Από πολλούς μάλιστα.

Έχω το παιδάκι μου στην αγκαλιά μου και είμαι ευτυχισμένη. Νιώθω ευλογημένη που έγινα μάνα και τίποτα δεν μπορεί να μου στερήσει αυτήν τη χαρά. Κάθε πληγή έκλεισε μόλις αντίκρισα το αγγελούδι μου.

Δεν έχω μιλήσει ποτέ για όλα αυτά . Όταν όμως διάβασα το βιβλίο με τα γράμματα κάτι μέσα μου έσπασε. Κατάλαβα πως αυτό δεν είναι φυσιολογικό. Κατάλαβα πως αυτό δεν πρέπει να το δεχόμαστε αμαχητί.  Κατάλαβα πως η ντροπή δεν είναι δική μου αλλά δική τους με τέτοια αίσχη που κάνουν. Κατάλαβα πως η γέννηση των παιδιών μας δεν πρέπει να γίνεται με αυτόν τον τρόπο. Δεν θα επιτρέψω το παιδί μου να γεννήσει έτσι!

Ευχαριστώ για την ευκαιρία να τα πω. Εύχομαι καμία γυναίκα να μην ζήσει έτσι τον 'φυσιολογικό χωρίς προβλήματα τοκετό'


Αντιδράσεις:






0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Twitter Delicious Facebook Stumbleupon Favorites More

 
Design by Free WordPress Themes | Bloggerized by Lasantha - Premium Blogger Themes | Facebook Themes